Parafia św. Kazimierza

Oficjalny serwis

Liturgia

Niedzielna i świąteczna

Porozmawiajmy

Na Forum

Koło PTTK "Królewicz"

Razem wędrujemy

Droga krzyżowa mal. Zygmunt Wierciak (1940)

Stacja 01
Stacja 01
Stacja 02
Stacja 02
Stacja 03
Stacja 03
Stacja 04
Stacja 04
Stacja 05
Stacja 05
Stacja 06
Stacja 06
Stacja 07
Stacja 07
Stacja 08
Stacja 08
Stacja 09
Stacja 09
Stacja 10
Stacja 10
Stacja 11
Stacja 11
Stacja 12
Stacja 12
Stacja 13
Stacja 13
Stacja 14
Stacja 14
Podpis Autora
Podpis Autora
Folder 1/2
Folder 1/2
Folder 2/2
Folder 2/2
Previous Next Play Pause

Poncjusz Piłat

Zaczynamy od Piłata, który wpisany jest w I stację każdej drogi krzyżowej.
Tak też uczynił Zygmunt Wierciak (1881-1950) podpisują swoją pierwszą akwarelę: „Pan Jezus przez Piłata na śmierć skazany”.

Poncjusz Piłat

Zaczynamy od Piłata, który wpisany jest w I stację każdej drogi krzyżowej.
Tak też uczynił Zygmunt Wierciak (1881-1950) podpisują swoją pierwszą akwarelę: „Pan Jezus przez Piłata na śmierć skazany”.

Słowo Boże

Relacja Ewangelistów

 

Wydanie Jezusa Piłatowi (Mt 27, 1 - 2)

1 A gdy nastał ranek, wszyscy arcykapłani i starsi ludu powzięli uchwałę przeciw Jezusowi, żeby Go zgładzić. 2 Związawszy Go zaprowadzili i wydali w ręce namiestnika Poncjusza Piłata.

 

Jezus ponownie przed Piłatem (Łk 23, 13 - 16)

13 Piłat więc kazał zwołać arcykapłanów, członków Wysokiej Rady oraz lud 14 i rzekł do nich: «Przywiedliście mi tego człowieka pod zarzutem, że podburza lud. Otóż ja przesłuchałem Go wobec was i nie znalazłem w Nim żadnej winy w sprawach, o które Go oskarżacie. 15 Ani też Herod – bo odesłał Go do nas; a oto nie popełnił On nic godnego śmierci. 16 Każę Go więc wychłostać i uwolnię».

 

Przed Piłatem (J 18, 28 – 19, 16)

28 Od Kajfasza zaprowadzili Jezusa do pretorium. A było to wczesnym rankiem. Oni sami jednak nie weszli do pretorium, aby się nie skalać, lecz aby móc spożyć Paschę. 29 Dlatego Piłat wyszedł do nich na zewnątrz i rzekł: «Jaką skargę wnosicie przeciwko temu człowiekowi?» 30 W odpowiedzi rzekli do niego: «Gdyby to nie był złoczyńca, nie wydalibyśmy Go tobie». 31 Piłat więc rzekł do nich: «Weźcie Go wy i osądźcie według swojego prawa!» Odpowiedzieli mu Żydzi: «Nam nie wolno nikogo zabić». 32 Tak miało się spełnić słowo Jezusa, w którym zapowiedział, jaką śmiercią miał umrzeć.

33 Wtedy powtórnie wszedł Piłat do pretorium, a przywoławszy Jezusa rzekł do Niego: «Czy Ty jesteś Królem Żydowskim?» 34 Jezus odpowiedział: «Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?» 35 Piłat odparł: «Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Coś uczynił?» 36 Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd». 37 Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» Odpowiedział Jezus: «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu». 38 Rzekł do Niego Piłat: «Cóż to jest prawda?» To powiedziawszy wyszedł powtórnie do Żydów i rzekł do nich: «Ja nie znajduję w Nim żadnej winy. 39 Jest zaś u was zwyczaj, że na Paschę uwalniam wam jednego więźnia. Czy zatem chcecie, abym wam uwolnił Króla Żydowskiego?» 40 Oni zaś powtórnie zawołali: «Nie tego, lecz Barabasza!» A Barabasz był zbrodniarzem.

 

Żona Piłata (Mt 27, 19)

19 A gdy on odbywał przewód sądowy, żona jego przysłała mu ostrzeżenie: «Nie miej nic do czynienia z tym Sprawiedliwym, bo dzisiaj we śnie wiele nacierpiałam się z Jego powodu».

 

"Oto Człowiek" (J 19, 1 - 12)

19, 1 Wówczas Piłat wziął Jezusa i kazał Go ubiczować. 2 A żołnierze uplótłszy koronę z cierni, włożyli Mu ją na głowę i okryli Go płaszczem purpurowym. 3 Potem podchodzili do Niego i mówili: «Witaj, Królu Żydowski!» I policzkowali Go. 4 A Piłat ponownie wyszedł na zewnątrz i przemówił do nich: «Oto wyprowadzam Go do was na zewnątrz, abyście poznali, że ja nie znajduję w Nim żadnej winy». 5 Jezus więc wyszedł na zewnątrz, w koronie cierniowej i płaszczu purpurowym. Piłat rzekł do nich: «Oto Człowiek». 6 Gdy Go ujrzeli arcykapłani i słudzy, zawołali: «Ukrzyżuj! Ukrzyżuj!» Rzekł do nich Piłat: «Weźcie Go i sami ukrzyżujcie! Ja bowiem nie znajduję w Nim winy». 7 Odpowiedzieli mu Żydzi: «My mamy Prawo, a według Prawa powinien On umrzeć, bo sam siebie uczynił Synem Bożym».

8 Gdy Piłat usłyszał te słowa, uląkł się jeszcze bardziej. 9 Wszedł znów do pretorium i zapytał Jezusa: «Skąd Ty jesteś?» Jezus jednak nie dał mu odpowiedzi. 10 Rzekł więc Piłat do Niego: «Nie chcesz mówić ze mną? Czy nie wiesz, że mam władzę uwolnić Ciebie i mam władzą Ciebie ukrzyżować?» 11 Jezus odpowiedział: «Nie miałbyś żadnej władzy nade Mną, gdyby ci jej nie dano z góry. Dlatego większy grzech ma ten, który Mnie wydał tobie». 12 Odtąd Piłat usiłował Go uwolnić. Żydzi jednak zawołali: «Jeżeli Go uwolnisz, nie jesteś przyjacielem Cezara. Każdy, kto się czyni królem, sprzeciwia się Cezarowi».

 

Wyrok (J 19, 13 - 15)

13 Gdy więc Piłat usłyszał te słowa, wyprowadził Jezusa na zewnątrz i zasiadł na trybunale, na miejscu zwanym Lithostrotos, po hebrajsku Gabbata. 14 Był to dzień Przygotowania Paschy, około godziny szóstej. I rzekł do Żydów: «Oto król wasz!» 15 A oni krzyczeli: «Precz! Precz! Ukrzyżuj Go!» Piłat rzekł do nich: «Czyż króla waszego mam ukrzyżować?» Odpowiedzieli arcykapłani: «Poza Cezarem nie mamy króla». 16 Wtedy więc wydał Go im, aby Go ukrzyżowano.

 

Umycie rąk (Mt 27, 24 - 25)

24 Piłat widząc, że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej wzrasta, wziął wodę i umył ręce wobec tłumu, mówiąc: «Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza rzecz». 25 A cały lud zawołał: «Krew Jego na nas i na dzieci nasze».

 

Śmierć (J 19, 31)

31 Ponieważ był to dzień Przygotowania, aby zatem ciała nie pozostawały na krzyżu w szabat – ów bowiem dzień szabatu był wielkim świętem – Żydzi prosili Piłata, aby ukrzyżowanym połamano golenie i usunięto ich ciała.

 

Pogrzeb Jezusa J 19, 38

38 Potem Józef z Arymatei, który był uczniem Jezusa, lecz ukrytym z obawy przed Żydami, poprosił Piłata, aby mógł zabrać ciało Jezusa. A Piłat zezwolił. Poszedł więc i zabrał Jego ciało.

 

Straż przy grobie (Mt 27, 62-66)

62 Nazajutrz, to znaczy po dniu Przygotowania, zebrali się arcykapłani i faryzeusze u Piłata 63 i oznajmili: «Panie, przypomnieliśmy sobie, że ów oszust powiedział jeszcze za życia: "Po trzech dniach powstanę". 64 Każ więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby przypadkiem nie przyszli jego uczniowie, nie wykradli Go i nie powiedzieli ludowi: "Powstał z martwych". I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze». 65 Rzekł im Piłat: «Macie straż: idźcie, zabezpieczcie grób, jak umiecie». 66 Oni poszli i zabezpieczyli grób opieczętowując kamień i stawiając straż.

 

Zachęta do wiernej służby (1 Tm 6, 13-14)

11 Ty natomiast, o człowiecze Boży, uciekaj od tego rodzaju rzeczy, a podążaj za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, wytrwałością, łagodnością! 12 Walcz w dobrych zawodach o wiarę, zdobądź życie wieczne: do niego zostałeś powołany i [o nim] złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków. 13 Nakazuję w obliczu Boga, który ożywia wszystko, i Chrystusa Jezusa - Tego, który złożył

Patrząc na obraz

I stacja

"Pan Jezus przez Piłata na śmierć skazany"

Stacja: I oraz XII, XIII i XIV

Wizja Zygmunta Wierciaka

Jezus w koronie cierniowej i białej szacie zdartej z pleców (jeszcze przed biczowaniem) stoi w pretorium, u stóp schodów prowadzących do pałacu Piłata.

Jest już po wyroku.

Na szczycie schodów stoi oczywiście Piłat umywający ręce, koło niego służący z dzbanem. W pobliżu jakiś rzymski urzędnik przyglądający się Jezusowi. Po drugiej stronie schodów wydaje się, że stoi rozzłoszczony Herod (choć wtedy tam go nie było). Być może u podstawy prawej kolumny, ze spuszczoną głową, siedzi żona namiestnika…

Na dole po lewej i prawej stronie jakieś wzniesione ręce z tłumu krzyczącego „Ukrzyżuj Go!”

Na pierwszym planie (po prawej) postać faryzeusza, który bez agresji, ale zdaje się z wyrzutem mówić do Jezusa: „to nie nasza wina, zawiodłeś nas, bo myślmy się spodziewali, że…”

 

Piłat pojawia się także w tle Stacji XII (nie pozwala na zmianę napisu na krzyżu), XIII (posyła żołnierzy by stwierdzili zgon Jezusa i pozwala Józefowi na zdjęcie cała Jezusa z krzyża) oraz XIV (stawia strażników przy grobie).

 

„Jak Piłat w Credo”

Poncjusz Piłat pełnił, w imieniu rzymskiego cesarza Tyberiusza, funkcje prokuratora Judei pomiędzy 26 a 36 rokiem.

Chciałoby się powiedzieć, że Piłat jest postacią negatywną. To przecież on wydał wyrok śmierci na Jezusa Chrystusa, on „zainicjował” wydarzenia, które nazywamy droga krzyżową.

Mimo to dobrze się stało, że na początku rozważań pasyjnych wymieniamy jego imię. Dobrze też, że jest w wyznaniu wiary ("Credo”). On jest tam potrzebny, bo jest postacią historyczną, jest więc czymś w rodzaju świeckiej pieczęci potwierdzającej autentyczność ziemskiego życia Jezusa. Jest dowodem historyczności wydarzenia zbawczego, które dokonało się w dokładnie określonym czasie i miejscu.

Tak to rozumiał Kościół Apostolski, dlatego wymieniany jest w Nowym Testamencie 56 razy: 52 razy w Ewangeliach, 3 razy w Dziejach Apostolskich i w Pierwszym Liście św. Pawła do Tymoteusza. Imię rzymskiego namiestnika znalazło się tu z tego samego powodu co w wyznaniu wiary.

Odwołam się tylko do tego ostatniego fragmentu. Mianowicie kończąc swój List św. Paweł stawia Tymoteuszowi bardzo wysokie wymagania „życie bez zarzutu”. Apostoł Narodów jest przekonany, że ma do tego prawo, bo czyni to w imię Chrystusa, „który złożył dobre wyznanie na Poncjusz Piłata”.

← Cały fragment w zakładce „Słowo Boże”.

Co to dla mnie znaczy?

Odwołując się do św. Pawła trzeba powiedzieć, że jeżeli chcę prowadzić „życie bez zarzutu”, „podążać za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, wytrwałością, łagodnością” to muszę pójść za Jezusem, który przed Poncjuszem Piłatem dał świadectwo prawdzie, przyjął niesprawiedliwy wyrok, przyjął krzyż, który przyniósł nam Zbawienie.

 

Jeszua Ha-Nocri Michaiła Bułhakowa

Patrząc na I stację drogi krzyżowej przypomina mi się „Mistrz i Małgorzata” Michaiła Bułhakowa (1891-1940). Fabułę stanowią losy tytułowych bohaterów, mieszkających w Moskwie 30. latach ubiegłego wieku. W ich historię wpleciona jest opowieść o Poncjuszu Piłacie. Znamy na pewno dobrze to klasyczne dzieło literatury rosyjskiej.

Tu chciałbym odwołać się jedynie do sceny, kiedy przed Piłata, który wymaga by zwracano się do niego przez Hegemon, przyprowadzono związanego Jeszuę z Ha-Nocri (Jezusa z Nazaretu).

Piłata boli głowa i bardzo brakuje mu psa, którego uważała za jedynego przyjaciela. Nie to jest jednak jego największym problemem. Cierpi, bo jest wewnętrznie rozdarty. Nie dostrzega w wędrownym filozofie żadnego zagrożenia, a mimo to wydaje skazujący wyrok. Okazał się tchórzem (co Bułhakow uważał, za największe zło). Czytelnik natomiast wie, że Jezus jest po stronie Piłata, nie potępia go za tchórzostwo.

Jak pamiętacie w tej scenie Jeszua Ha-Nocri emanuje spokojem i dobrocią. Już na początku tego szczególnego spotkania dyskretnie pomógł Piłatowi, uwalniając go od uporczywego bólu głowy.

Joszua o każdym mówi „dobry człowiek”. Nie wyłączając Centuriona Marka z przydomkiem Szczurza Śmierć, którzy chwile wcześniej ubiczował Go na rozkaż Hegemona. Centurion jest naprawdę dobry – wyjaśnia zdziwionemu Hegemonowi Jezus – tylko nieszczęśliwy, bo kiedyś został okrutnie skrzywdzony przez germańskich żołnierzy.

Pod koniec powieści Bułhakowa widzimy udręczonego Piłata siedzącego samotnie na tronie w towarzystwie wiernego psa. W ten sposób ponosi on wieczną karę za swoje tchórzostwo.

To piękna, literacka wizja Autora „Mistrza i Małgorzaty” do której ma niewątpliwie prawo.

Ale myślę, że historia Poncjusz Piłata mogła zakończyć się inaczej – tak jak wierzą Kościoły Wschodnie. Mam wrażenie, że to wizja bliższa Ewangelii i Boże miłości do człowieka, do każdego z nas!

 

Piłat w tradycji Kościołów Wschodnich

Mianowicie w Koptyjskim Kościele Ortodoksyjnym Piłat jest uznawany za świętego. Według tradycji Koptów Rzymianin potajemnie nawrócił się na chrześcijaństwo w pewien czas po śmierci Chrystusa pod wpływem swojej żony Klaudii. Oboje są wspominani są w liturgii dnia 20 czerwca.

We Wschodnim Kościele Ortodoksyjnym (prawosławnym) jedynie Klaudia jest świętą, ponieważ w Ewangelii to ona namawiała męża, aby ten nie miał nic wspólnego ze śmiercią Jezusa.

powered by social2s

Obecni na Forum

Odwiedza nas 47 gości oraz 0 użytkowników.

Back to top